11. Anupubbanirodhasutta½

31. “Navayime, bhikkhave, anupubbanirodh±. Katame nava? Paµhama½ jh±na½ sam±pannassa k±masaññ± [±missasaññ± (sy±.)] niruddh± hoti; dutiya½ jh±na½ sam±pannassa vitakkavic±r± niruddh± honti; tatiya½ jh±na½ sam±pannassa p²ti niruddh± hoti; catuttha½ jh±na½ sam±pannassa ass±sapass±s± niruddh± honti; ±k±s±nañc±yatana½ sam±pannassa r³pasaññ± niruddh± hoti; viññ±ºañc±yatana½ sam±pannassa ±k±s±nañc±yatanasaññ± niruddh± hoti; ±kiñcaññ±yatana½ sam±pannassa viññ±ºañc±yatanasaññ± niruddh± hoti nevasaññ±n±saññ±yatana½ sam±pannassa ±kiñcaññ±yatanasaññ± niruddh± hoti; saññ±vedayitanirodha½ sam±pannassa saññ± ca vedan± ca niruddh± honti. Ime kho, bhikkhave, nava anupubbanirodh±”ti [d². ni. 3.344, 349]. Ek±dasama½.

Satt±v±savaggo tatiyo.

Tassudd±na½–
Tiµh±na½ kha¼uªko taºh±, sattapaññ± sil±yupo;
dve ver± dve ±gh±t±ni, anupubbanirodhena c±ti.