Dabbattheravatthu
214. Chaµµhe sen±sanapaññ±pak±nanti sen±sana½ paññ±pent±na½. Therassa kira sen±sanapaññ±panak±le aµµh±rasasu mah±vih±resu asammaµµha½ pariveºa½ v± apaµijaggita½ sen±sana½ v± asodhita½ mañcap²µha½ v± anupaµµhita½ p±n²yaparibhojan²ya½ v± n±hosi. Tasm± sen±sanapaññ±pak±na½ aggo n±ma j±to. Dabbotissa n±ma½. Mallar±jakule pana uppannatt± mallaputto n±ma j±to. Tassa pañhakamme ayamanupubbikath±– ayañhi padumuttarabuddhak±le ha½savat²nagare kulagehe nibbattitv± vayappatto vuttanayeneva vih±ra½ gantv± dhamma½ suºanto satth±ra½ eka½ bhikkhu½ sen±sanapaññ±pak±na½ aggaµµh±ne µhapenta½ disv± adhik±rakamma½ katv± ta½ µh±nantara½ patthetv± satth±r± by±kato y±vaj²va½ kusala½ katv± devamanussesu sa½saritv± kassapadasabalassa s±sanassa osakkanak±le pabbaji, tad± tena saddhi½ apare cha jan±ti satta bhikkh³ ekacitt± hutv± aññe s±sane ag±rava½ karonte disv± “idha ki½ karoma, ekamante samaºadhamma½ katv± dukkhassanta½ kariss±m±”ti nisseºi½ bandhitv± uccapabbatasikhara½ abhiruhitv± “attano cittabala½ j±nant± nisseºi½ p±tentu, j²vite s±lay± otarantu, m± pacch±nut±pino ahuvatth±”ti vatv± sabbe ekacitt± hutv± nisseºi½ p±tetv± “appamatt± hotha, ±vuso”ti aññamañña½ ovaditv± cittaruciyesu µh±nesu nis²ditv± samaºadhamma½ k±tu½ ±rabhi½su. Tatreko thero pañcame divase arahatta½ patv± “mama kicca½ nipphanna½, aha½ imasmi½ µh±ne ki½ kariss±m²”ti iddhiy± uttarakuruto piº¹ap±ta½ ±haritv±, “±vuso, ima½ piº¹ap±ta½ paribhuñjatha bhikkh±c±rakicca½ mam±yatta½ hotu, tumhe attano kamma½ karoth±”ti ±ha. Ki½ nu kho maya½, ±vuso, nisseºi½ p±tent± eva½ avocumh± “yo paµhama½ dhamma½ sacchikaroti, so bhikkha½ ±haratu, tena ±bhata½ ses± paribhuñjitv± samaºadhamma½ karissant²”ti. Natthi, ±vusoti. Tumhe attano pubbahetun± labhittha, mayampi sakkont± vaµµassanta½ kariss±ma, gacchatha tumheti Thero te saññ±petu½ asakkonto ph±sukaµµh±ne piº¹ap±ta½ paribhuñjitv± gato. Aparo thero sattame divase an±g±miphala½ patv± tato cuto suddh±v±sabrahmaloke nibbatto. Itarepi ther± tato cut± eka½ buddhantara½ devamanussesu sa½saritv± imasmi½ buddhupp±de tesu tesu kulesu nibbatt±. Eko gandh±raraµµhe takkasilanagare r±jagehe nibbatto, eko pabbateyyaraµµhe paribb±jik±ya kucchimhi nibbatto, eko b±hiyaraµµhe kuµumbikagehe nibbatto, eko r±jagahe kuµumbikagehe nibbatto. Aya½ pana dabbatthero mallaraµµhe anupiyanagare ekassa mallarañño gehe paµisandhi½ gaºhi. Tassa m±t± upavijaññak±le k±lamak±si, matasar²ra½ sus±na½ netv± d±rucitaka½ ±ropetv± aggi½ ada½su. Tass± aggivegasantatta½ udarapaµala½ dvedh± ahosi. D±rako attano puññabalena uppatitv± ekasmi½ dabbatthambhe nipati. Ta½ d±raka½ gahetv± ayyik±ya ada½su. S± tassa n±ma½ gaºhant² dabbatthambhe nipatitv± laddhaj²vitatt± dabbotissa n±ma½ ak±si. Tassa sattavassikak±le satth± bhikkhusaªghapariv±ro mallaraµµhe c±rika½ caram±no anupiyanigama½ patv± anupiyambavane viharati. Dabbakum±ro satth±ra½ disv± dassaneneva pas²ditv± pabbajituk±mo hutv± “aha½ dasabalassa santike pabbajiss±m²”ti ayyika½ ±pucchi. S± “s±dhu, t±t±”ti dabbakum±ra½ ±d±ya satthu santika½ gantv±, “bhante, ima½ kum±ra½ pabb±jeth±”ti ±ha. Satth± aññatarassa bhikkhuno sañña½ ad±si “bhikkhu ima½ d±raka½ pabb±jeh²”ti. So thero satthu vacana½ sutv± dabbakum±ra½ pabb±jento tacapañcaka½ kammaµµh±na½ ±cikkhi. Pubbahetusampanno kat±bhin²h±ro satto paµhamakesavaµµiy± oropiyam±n±ya sot±pattiphale patiµµh±si, dutiyakesavaµµiy± oropiyam±n±ya sakad±g±miphale, tatiy±ya an±g±miphale. Sabbakes±na½ pana oropanañca arahattaphalasacchikiriy± ca apacch± apure ahosi. Satth± mallaraµµhe yath±bhiranta½ viharitv± r±jagaha½ gantv± ve¼uvane v±sa½ kappesi. Tatr±yasm± dabbo mallaputto rahogato attano kiccanipphatti½ oloketv± saªghassa veyy±vaccakaraºe k±ya½ yojetuk±mo cintesi– “ya½n³n±ha½ saªghassa sen±sanañca paññ±peyya½, bhatt±ni ca uddiseyyan”ti. So satthu santika½ gantv± attano parivitakka½ ±rocesi. Satth± tassa s±dhuk±ra½ datv± sen±sanapaññ±pakattañca bhattuddesakattañca sampaµicchi. Atha na½ “aya½ dabbo daharova sam±no mahantaµµh±ne µhito”ti sattavassikak±leyeva upasamp±desi. Thero upasampannak±latoyeva paµµh±ya r±jagaha½ upaniss±ya viharant±na½ sabbabhikkh³na½ sen±san±ni ca paññ±peti, bhikkhañca sampaµicchitv± uddisati. Tassa sen±sanapaññ±pakabh±vo sabbadis±su p±kaµo ahosi– “dabbo kira mallaputto sabh±gasabh±g±na½ bhikkh³na½ ekaµµh±ne sen±san±ni paññ±peti, d³repi sen±sana½ paññ±petiyeva. Gantu½ asakkonte iddhiy± net²ti. Atha na½ bhikkh³ k±lepi vik±lepi “amh±ka½, ±vuso, j²vakambavane sen±sana½ paññ±pehi, amh±ka½ maddakucchismi½ migad±ye”ti eva½ sen±sana½ uddis±petv± tassa iddhi½ passant± gacchanti. Sopi iddhiy± manomaye k±ye abhisaªkharitv± ekekassa therassa ekeka½ attan± sadisa½ bhikkhu½ nimminitv± aªguliy± jalam±n±ya purato purato gantv± “aya½ mañco, ida½ p²µhan”ti-±d²ni vatv± sen±sana½ paññ±petv± puna attano vasanaµµh±nameva ±gacchati. Ayamettha saªkhepo, vitth±rato panida½ vatthu p±¼iya½ ±gatameva. Satth± idameva k±raºa½ aµµhuppatti½ katv± aparabh±ge ariyagaºamajjhe nisinno thera½ sen±sanapaññ±pak±na½ aggaµµh±ne µhapes²ti.