7. Vassasutta½

197. “Pañcime bhikkhave, vassassa antar±y±, ya½ nemitt± [nemittak± (katthaci)] na j±nanti, yattha nemitt±na½ cakkhu na kamati. Katame pañca? Upari, bhikkhave, ±k±se tejodh±tu pakuppati. Tena uppann± megh± paµivigacchanti. Aya½, bhikkhave, paµhamo vassassa antar±yo, ya½ nemitt± na j±nanti, yattha nemitt±na½ cakkhu na kamati.
“Puna capara½, bhikkhave, upari ±k±se v±yodh±tu pakuppati. Tena uppann± megh± paµivigacchanti. Aya½, bhikkhave, dutiyo vassassa antar±yo, ya½ nemitt± na j±nanti, yattha nemitt±na½ cakkhu na kamati.
“Puna capara½, bhikkhave, r±hu asurindo p±ºin± udaka½ sampaµicchitv± mah±samudde cha¹¹eti. Aya½, bhikkhave, tatiyo vassassa antar±yo, ya½ nemitt± na j±nanti, yattha nemitt±na½ cakkhu na kamati.
“Puna capara½, bhikkhave, vassaval±hak± dev± pamatt± honti. Aya½, bhikkhave, catuttho vassassa antar±yo, ya½ nemitt± na j±nanti, yattha nemitt±na½ cakkhu na kamati.
“Puna capara½, bhikkhave, manuss± adhammik± honti. Aya½, bhikkhave, pañcamo vassassa antar±yo, ya½ nemitt± na j±nanti, yattha nemitt±na½ cakkhu na kamati. Ime kho, bhikkhave, pañca vassassa antar±y±, ya½ nemitt± na j±nanti, yattha nemitt±na½ cakkhu na kamat²”ti. Sattama½.