(12) 2. Kesivaggo

1. Kesisutta½

111. Atha kho kesi assadammas±rathi yena bhagav± tenupasaªkami; upasaªkamitv± bhagavanta½ abhiv±detv± ekamanta½ nis²di. Ekamanta½ nisinna½ kho kesi½ assadammas±rathi½ bhagav± etadavoca– “tva½ khosi, kesi, paññ±to assadammas±rath²ti [saññ±to assadammas±rathi (s². sy±. ka½. p².)]. Katha½ pana tva½, kesi, assadamma½ vines²”ti? “Aha½ kho, bhante, assadamma½ saºhenapi vinemi, pharusenapi vinemi saºhapharusenapi vinem²”ti. “Sace te, kesi, assadammo saºhena vinaya½ na upeti, pharusena vinaya½ na upeti, saºhapharusena vinaya½ na upeti, kinti na½ karos²”ti? “Sace me, bhante, assadammo saºhena vinaya½ na upeti, pharusena vinaya½ na upeti, saºhapharusena vinaya½ na upeti; han±mi na½, bhante. Ta½ kissa hetu? M± me ±cariyakulassa avaººo ahos²”ti.
“Bhagav± pana, bhante, anuttaro purisadammas±rathi. Katha½ pana, bhante, bhagav± purisadamma½ vinet²”ti? “Aha½ kho, kesi, purisadamma½ saºhenapi vinemi, pharusenapi vinemi, saºhapharusenapi vinemi. Tatrida½, kesi, saºhasmi½– iti k±yasucarita½ iti k±yasucaritassa vip±ko, iti vac²sucarita½ iti vac²sucaritassa vip±ko, iti manosucarita½ iti manosucaritassa vip±ko, iti dev±, iti manuss±ti. Tatrida½, kesi, pharusasmi½– iti k±yaduccarita½ iti k±yaduccaritassa vip±ko, iti vac²duccarita½ iti vac²duccaritassa vip±ko, iti manoduccarita½ iti manoduccaritassa vip±ko, iti nirayo, iti tiracch±nayoni, iti pettivisayo”ti.
“Tatrida½, kesi, saºhapharusasmi½– iti k±yasucarita½ iti k±yasucaritassa vip±ko, iti k±yaduccarita½ iti k±yaduccaritassa vip±ko, iti vac²sucarita½ iti vac²sucaritassa vip±ko, iti vac²duccarita½ iti vac²duccaritassa vip±ko, iti manosucarita½ iti manosucaritassa vip±ko, iti manoduccarita½ iti manoduccaritassa vip±ko, iti dev±, iti manuss±, iti nirayo, iti tiracch±nayoni, iti pettivisayo”ti.
“Sace te, bhante, purisadammo saºhena vinaya½ na upeti, pharusena vinaya½ na upeti, saºhapharusena vinaya½ na upeti, kinti na½ bhagav± karot²”ti? “Sace me, kesi, purisadammo saºhena vinaya½ na upeti, pharusena vinaya½ na upeti, saºhapharusena vinaya½ na upeti, han±mi na½, kes²”ti. “Na kho, bhante, bhagavato p±º±tip±to kappati. Atha ca pana bhagav± evam±ha– ‘han±mi, na½ kes²”’ti! “Sacca½, kesi! Na tath±gatassa p±º±tip±to kappati. Api ca yo purisadammo saºhena vinaya½ na upeti, pharusena vinaya½ na upeti, saºhapharusena vinaya½ na upeti, na ta½ tath±gato vattabba½ anus±sitabba½ maññati, n±pi viññ³ sabrahmac±r² vattabba½ anus±sitabba½ maññanti. Vadho heso, kesi, ariyassa vinaye– ya½ na tath±gato vattabba½ anus±sitabba½ maññati, n±pi viññ³ sabrahmac±r² vattabba½ anus±sitabba½ maññant²”ti.
“So hi n³na, bhante, suhato hoti– ya½ na tath±gato vattabba½ anus±sitabba½ maññati, n±pi viññ³ sabrahmac±r² vattabba½ anus±sitabba½ maññant²ti. Abhikkanta½, bhante, abhikkanta½, bhante…pe… up±saka½ ma½, bhante, bhagav± dh±retu ajjatagge p±ºupeta½ saraºa½ gatan”ti. Paµhama½.