7. S±vakasutta½

130. S±vatthiya½ viharati. Atha kho sambahul± bhikkh³ yena bhagav±…pe… ekamanta½ nisinn± kho te bhikkh³ bhagavanta½ etadavocu½– “k²vabahuk± nu kho, bhante, kapp± abbhat²t± atikkant±”ti? “Bahuk± kho, bhikkhave kapp± abbhat²t± atikkant±. Te na sukar± saªkh±tu½– ‘ettak± kapp± iti v±, ettak±ni kappasat±ni iti v±, ettak±ni kappasahass±ni iti v±, ettak±ni kappasatasahass±ni iti v±”’ti.
“Sakk± pana, bhante, upama½ k±tun”ti? “Sakk±, bhikkhave”ti bhagav± avoca. “Idhassu, bhikkhave, catt±ro s±vak± vassasat±yuk± vassasataj²vino. Te divase divase kappasatasahassa½ kappasatasahassa½ anussareyyu½. Ananussarit±va bhikkhave, tehi kapp± assu, atha kho te catt±ro s±vak± vassasat±yuk± vassasataj²vino vassasatassa accayena k±la½ kareyyu½. Eva½ bahuk± kho, bhikkhave, kapp± abbhat²t± atikkant±. Te na sukar± saªkh±tu½– ‘ettak± kapp± iti v±, ettak±ni kappasat±ni iti v±, ettak±ni kappasahass±ni iti v±, ettak±ni kappasatasahass±ni iti v±’ti. Ta½ kissa hetu? Anamataggoya½, bhikkhave, sa½s±ro…pe… ala½ vimuccitun”ti. Sattama½.